28 Ocak 2016 Perşembe

iki yol birkaç yanlış




             İstediği şeyleri başaran hırslı insanlar başarılı insanlar bir tutam şansla
yollarıa yol katan dağları aşan insanlar. Ya ben ? İki sene öncesine kadar tembeldim . Bunu kabulleniyorum çünkü hayallerimi gerçekleştircek konumda değildim. Çıktım konumdan durma dedim koş,saldır açık tut kendini her yeniliğe . Koştum çabaladım,gelişmek için hayallerimi gerçekleştirmek için daha çok baştayım.Ama yoruldum bir adım ilermemiş gibiyim? Daha da boş insan olmuş gibi,odamdan hiç çıkmasam hayallerim daha ulaşılabilirmiş gibi,
1114 km ilerideki odama geri dönüp pes etmeliymişim gibi , sonra bir ses yanlış yollardan gittin denedin yanıldın öğrendin tanıdın şimdi zamanı gitme diyor. Bu şehir beni yordu anne.Bu kadarı fazla geldi. İnsanlar,ağaçlar yer bile nasıl dayandığımı soruyordu. Haklılardı dayanamadım artık. İnsanın her istediği aynı anda olmuyormuş.
               Şİmdilerde birinden hoşlanıyorum. Nerde o kendine güvenip elde eden Ben?
Güvensizliğimden itiyorum,uzaklaştırıyorum hem zaten vaktim yok ki benim böyle şeylere değil mi ?
Napıyoruz biz böyle kendimize? Tutturmuşuz bir kemikleşmiş iyi insan hayatının peşinden gitmeye onu amaç belleyip o amaç olana kadar tüm tutkularımıza sevdiklerimize vakit ayıramamaktan yaşıyor musun yan koltukta oturan Ahmet Abi ? Yaşamıyorsun yaşamıyoruz. Yanlış şeyleri doğru kabullenip büyüyoruz büyüyemiyoruz daha doğrusu.