21 Şubat 2016 Pazar

koşmaktan korkuyorum

 


    Korkuyorum .Güçlü olmaktan,güçlü gözükmekten ...
Yaşadığım yerden korkuyorum,çabalamaktan çok korkuyorum.Ne zaman çabalasam boşa koştuğumu fark etmekten korkuyorum. Koşuyorum düşüyorum yere bakıyorum,göğe bakmak  için bir daha kalkıyorum.Bu sefer başka koşuyorum.Tekrar tekrar tekrar...
İlk kez dün bıraktım kendimi sokağa baktım cumartesi kalabalığına "napıcam ben?" dedim. Çok çaresizim,sarılacağım insan yok elimden tutan çok . İnsanların suratlarına baktım ,gözlerine dudak kımıldatışlarına,mekanlardan gelen sesler "anlıkta olsa unut hayatı"der gibi bağrıyordu.Arkamı döndüm bana bakan biri, elini tutup geceyi atlatmalık bu boyuttan çıkmalık bir eli tutsam gitsem peşinden dedim. Sonunu düşünmesem yarını unutsam geleceği?
        Yapmadım. Yürüdüm insanları devire devire yine koştum.Bu sefer neye kosugumu bilmeden
koşcak bir yerim olmadan.Telefona baktım,kapattım. Çöktüm yere, kordona vurdum kendimi ayağıma vuran dalgalar "bitmedi devam et ,bak kalk" der gibiydi.
      Ertesi gün yeni bir başlangıca uyandım bu sefer koşmadan belki de tek sorunum koşmak?
Bir şeyler için sürekli çabalamak, kendimi yormak pahasına akan düzene en son sıradan yetişmek derdimdi benim ,